அரசியலமைப்பின் உருவாக்கம்
அடிப்படை: NCERT மற்றும் நிலையான பாடநூல்கள்; BrainParrot குழுவால் சரிபார்க்கப்பட்டது. எங்கள் குறிப்புகள் எப்படித் தயாரிக்கப்படுகின்றன
- 1. 1. அரசியலமைப்பு ஏன்?
- 2. 2. காலவரிசை ஒரே பார்வையில்
- 3. 3. அரசியல் நிர்ணய சபைக்கான கோரிக்கை
- 4. 4. அரசியல் நிர்ணய சபையின் அமைப்பு
- 5. 5. சபையின் செயல்பாடு (முதல் அமர்வுகள், குறிக்கோள் தீர்மானம்)
- 6. 6. இந்திய சுதந்திரச் சட்டம், 1947 கொண்டுவந்த மாற்றங்கள்
- 7. 7. அரசியல் நிர்ணய சபையின் குழுக்கள் (அட்டவணைகள்)
- 8. 8. அரசியலமைப்பை இயற்றுதலும் நடைமுறைப்படுத்துதலும்
- 9. 9. அரசியல் நிர்ணய சபை மீதான விமர்சனங்கள்
- 10. 10. சபை எவ்வாறு செயல்பட்டது: ஒருமித்த கருத்து, விவாதம், சட்டப்பூர்வத் தன்மை
- 11. 11. முக்கியத் தகவல்கள் (காலம், செலவு, கையெழுத்துக்கலை, இந்தி உரை, சின்னங்கள்)
- 12. முதன்மைத் தேர்வுக்கு: பகுப்பாய்வு
- 13. விரைவுத் திருப்புதல்
- 14. பொதுவான தேர்வுப் பொறிகள்
1. அரசியலமைப்பு ஏன்?
மதம், தொழில், செல்வம், வயது, ரசனை ஆகியவற்றில் வேறுபடும், ஏறக்குறைய எல்லாவற்றிலும் கருத்து மாறுபடும் ஒரு பெரிய மக்கள் குழுவைக் கற்பனை செய்யுங்கள்: ஒருவர் எவ்வளவு சொத்து வைத்திருக்கலாம், ஒவ்வொரு குழந்தையும் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டுமா, பாதுகாப்புக்கு எவ்வளவு செலவிடுவது என்பன போன்றவை. ஆயினும் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் சார்ந்துள்ளனர்; ஒன்றாக வாழ வேண்டியுள்ளது. அத்தகைய குழு அமைதியாக ஒன்றாக வாழ எது உதவுகிறது? அனைவருக்கும் தெரிந்த, நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய ஒரு அடிப்படை விதிகளின் தொகுப்பு. ஒரு சமூகத்தின் அரசியலமைப்பு (Constitution) என்பது அந்த அடிப்படை விதிகளின் தொகுப்பே ஆகும்.
அரசியலமைப்பு என்பது ஓர் அரசு எந்த அடிப்படைக் கோட்பாடுகளின்படி அமைக்கப்படுகிறதோ அல்லது ஆளப்படுகிறதோ அந்தக் கோட்பாடுகளின் தொகுப்பு ஆகும். பெரும்பாலான நாடுகளில் அது உறுப்புகளைக் கொண்ட ஒரே சுருக்கமான ஆவணமாக உள்ளது. ஐக்கிய இராச்சியத்தில் (United Kingdom) ஒரே ஆவணம் இல்லை; அங்கு தொடர்ச்சியான பல ஆவணங்களும் முடிவுகளும் சேர்ந்து அரசியலமைப்பாக அமைகின்றன. இச்சொல் "நிறுவுதல்" அல்லது "அமைத்தல்" எனப் பொருள்படும் லத்தீன் சொல்லான constituere-இலிருந்து வந்தது. இது "நாட்டின் அடிப்படைச் சட்டம்", "அரசின் உச்சச் சட்டம்" அல்லது நாட்டின் "அடிப்படை நெறி (grundnorm)" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
அரசியலமைப்பின் ஐந்து பணிகள்
| பணி | அதன் பொருள் | இந்திய எடுத்துக்காட்டு |
|---|---|---|
| 1. ஒருங்கிணைப்பும் உறுதிப்பாடும் | பொதுவாக அறியப்பட்ட, சட்டப்படி நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை விதிகள்; இதனால் மற்றவர்களும் அவற்றைப் பின்பற்றுவார்கள் என ஒவ்வொருவரும் உறுதியாக இருக்க முடிகிறது | அரசியலமைப்பு அனைவரும் கீழ்ப்படிய வேண்டிய உச்சச் சட்டம் |
| 2. யார் முடிவெடுப்பது | அதிகாரத்தின் அடிப்படைப் பகிர்வு: யார் சட்டம் இயற்றுவது, அரசாங்கம் எவ்வாறு அமைக்கப்படுகிறது | பெரும்பாலான சட்டங்களை நாடாளுமன்றம் இயற்றுகிறது; குடியரசுத் தலைவர் பிரதமரை நியமிக்கிறார் |
| 3. அரசாங்கத்தின் மீதான வரம்புகள் | அரசாங்கம் ஒருபோதும் கடக்கக் கூடாத வரம்புகள், பெரும்பாலும் அடிப்படை உரிமைகள் மூலம்; உரிமைகள் எப்போது நிறுத்திவைக்கப்படலாம் என்பதை (எடுத்துக்காட்டாக, நெருக்கடி நிலையில்) அரசியலமைப்பே கூறுகிறது | எந்த மதத்தையும் பின்பற்றுமாறோ பின்பற்ற வேண்டாம் என்றோ ஒரு குடிமகனுக்கு அரசாங்கம் ஆணையிட முடியாது |
| 4. விருப்புகளும் இலக்குகளும் | நீதியான சமூகத்துக்காக அரசாங்கம் நேர்மறை நடவடிக்கைகளை எடுக்க இயலச் செய்கிறது; இதனால் ஒவ்வொருவருக்கும் "குறைந்தபட்ச கண்ணியமும் சமூகச் சுயமரியாதையும்" (பொருளாதார நலன், கல்வி) கிடைக்கிறது | இயலச் செய்யும் வகையங்கள் அடிப்படை உரிமைகளிலும் அரசு வழிகாட்டு நெறிமுறைக் கோட்பாடுகளிலும் உள்ளன, முகவுரை அவற்றுக்குத் துணை நிற்கிறது; இந்தியா சாதியற்ற சமூகத்தையும், தென்னாப்பிரிக்கா இனப் பாகுபாட்டை ஒழிப்பதையும் இலக்காகக் கொண்டுள்ளன |
| 5. ஒரு மக்களின் அடையாளம் | அடிப்படை நெறிகளில் உடன்படுவதன் மூலம் ஒரு மக்கள் கூட்டாக உருவாகி, தமது அரசியல் மற்றும் அறவியல் அடையாளத்தை அமைத்துக்கொள்கின்றனர்; மத்திக்கும் பிராந்தியத்துக்குமான உறவு தேசிய அடையாளத்தின் ஒரு பகுதி | இந்தியக் குடியுரிமை இனம், சாதி அல்லது மதத்தைச் சார்ந்தது அல்ல (ஜெர்மானிய அடையாளத்தின் இனவழி வரையறையைப் போல அல்ல) |
இவற்றுள், அரசியலமைப்பின் முதன்மை நோக்கம் என அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுவது மூன்றாவது பணி: அரசாங்கத்தின் அதிகாரங்களை வரையறுத்து வரம்பிடுதல். அதனால்தான் அரசியலமைப்புவழி அரசாங்கம் (constitutional government) என்பது வரம்புக்குட்பட்ட அரசாங்கம் (limited government) எனப் பொருள்படுகிறது: அதாவது அரசியலமைப்பின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட, தனிநபர் சுதந்திரத்தின் நலனுக்காக அரசின் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அரசாங்கம்.
அதிகாரத்தை வரம்பிடுவதற்கும் மேலாகச் செயல்படும் அரசியலமைப்புக்கு இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக இந்திய அரசியலமைப்பு அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது: சமூக, பொருளாதார நீதிக்காகச் செயல்பட அது அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. அதுவே பின்னர் பிற அரசியலமைப்புகளுக்கு, குறிப்பாகத் தென்னாப்பிரிக்க அரசியலமைப்புக்கு, முன்மாதிரியாக ஆனது. தென்னாப்பிரிக்க அரசியலமைப்பிலும் (வீட்டுவசதி, சுகாதாரம், பாகுபாட்டிலிருந்து பாதுகாப்பு) இந்தோனேசிய அரசியலமைப்பிலும் (தேசியக் கல்வி முறை, ஏழைக் குழந்தைகளின் பராமரிப்பு) இதுபோன்ற இயலச் செய்யும் வகையங்கள் உள்ளன.
அரசியலமைப்பை எது பயனுள்ளதாக்குகிறது?
பல அரசியலமைப்புகள் காகிதத்தில் மட்டுமே உள்ளன. ஓர் அரசியலமைப்பு மக்களின் வாழ்வை உண்மையில் வடிவமைக்கிறதா என்பதை மூன்று காரணிகள் தீர்மானிக்கின்றன.
- பிரகடன முறை (அது எவ்வாறு உருவானது). இராணுவ ஆட்சியாளர்களோ மக்கள் ஆதரவற்ற தலைவர்களோ உருவாக்கிய அரசியலமைப்புகள் பெரும்பாலும் செயலற்றே இருக்கின்றன. மிக வெற்றிகரமான அரசியலமைப்புகள் (இந்தியா, தென்னாப்பிரிக்கா, அமெரிக்கா) மக்கள் பங்கேற்ற தேசிய இயக்கங்களிலிருந்து உருவானவை. இந்திய அரசியலமைப்பு மிகுந்த பொது நம்பகத்தன்மை கொண்ட தலைவர்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அது ஒருபோதும் பொதுவாக்கெடுப்புக்கு (referendum) விடப்படவில்லை; ஆனால் மக்கள் அதற்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்ததன் மூலம் அதைத் தமதாக ஏற்றுக்கொண்டனர்.
- உள்ளடக்க வகையங்கள். ஓர் அரசியலமைப்பு அனைவருக்கும் அதை ஏற்று நடக்க ஏதேனும் ஒரு காரணத்தை வழங்க வேண்டும். நிலையான பெரும்பான்மையினர் சிறுபான்மையினரை ஒடுக்க அது அனுமதித்தாலோ, சிறு குழுக்களை வேரூன்றச் செய்தாலோ, அது மக்களின் விசுவாசத்தை இழக்கிறது. எந்த அரசியலமைப்பும் முழுமையான நீதியை அடைவதில்லை; ஆனால் அது அடிப்படை நீதிக்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது என மக்களை நம்ப வைக்க வேண்டும்.
- சமநிலையான நிறுவன வடிவமைப்பு. அரசியலமைப்புகள் பொதுவாக "மக்களால் அல்ல, சிறு குழுக்களால்" சீர்குலைக்கப்படுகின்றன. எனவே அதிகாரம் பகுக்கப்பட வேண்டும்: சட்டமன்றம், நிர்வாகத் துறை, நீதித்துறை, தேர்தல் ஆணையம் (Election Commission) போன்ற சுதந்திரமான அமைப்புகள் ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்துகின்றன. ஓர் அரசியலமைப்பு மைய விழுமியங்களையும் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் சமநிலைப்படுத்தவும் வேண்டும்; இந்தச் சமநிலையை எட்டுவதால் இந்திய அரசியலமைப்பு "உயிருள்ள ஆவணம்" (living document) என அழைக்கப்படுகிறது.
நேபாளம் இதற்கு மாறுபட்ட எடுத்துக்காட்டு. அதன் 1948, 1951, 1959, 1962, 1990 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்புகள் அனைத்தும் மன்னரால் "வழங்கப்பட்டவை". தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசியல் நிர்ணய சபைக்கான நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின், நேபாளம் 2008-இல் ஜனநாயகக் குடியரசானது; 2015-இல் புதிய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது.
நேரு அரசியல் நிர்ணய சபையைத் திறமையான வழக்கறிஞர்களின் கூட்டத்தைவிட மேலானதாகக் கண்டார்: அது "இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தேசம்; தனது கடந்தகால அரசியல், ஒருவேளை சமூகக் கட்டமைப்பின் ஓட்டை எறிந்துவிட்டு, தானே உருவாக்கிய புதிய ஆடையைத் தனக்கென நெய்துகொள்கிறது". இந்தப் பார்வையில், அரசியலமைப்புகள் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை வரம்பிடுவதற்கு மட்டுமல்லாமல், பாரம்பரியமாக அதிகாரம் மறுக்கப்பட்டவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதற்கும் உள்ளன.
இலவசமாகப் பதிவு செய்து இந்தக் குறிப்பின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் படியுங்கள், தலைப்புக்கேற்ற MCQ-களில் பயிற்சி செய்யுங்கள், ஃபிளாஷ் கார்டுகளுடன் மீள்பார்வை செய்யுங்கள்.
இலவசமாகத் தொடங்குங்கள்